POPPENSPELLETJE

Nadat ieder zijns weg was gegaan vanuit Zuid-Oost, waarover eerder meer, was het tijd om de troepen weer eens te mobiliseren en elkanders kribbes kritisch te evalueren. Rimpapi's huis was geen optie omdat de verhuurder de stroomrekening niet had betaald en de leverancier niet meer als dusdanig functioneerde. Er werd gekozen om in Eddies kamer ergens in Bos, maar ook Lommer, een drankie of wat te doen. Na de buschauffeur gedwongen te hebben te stoppen bij een niet bestaande halte, was het een heug'lijk weerzien Alex.

Ook jouw huis in die buurtje met die meisjes hebben wij bezocht, ik weet niet of je het nog weet, maar wat hebben we gelachen toen jij ons door een inpandig hoerensteegje leidde! Je moet er maar op komen. Hoe kwam je er eigenlijk op?

De rest laat zich raden, tot het moment dat de nachtbus betreden werd. Rimmie was eigenlijk anderhalf uur eerder naar huis gegaan, maar desondanks troffen wij hem slapend in de bus. Dat is nog eens kameraadschap, gewoon wachten tot je mattis het hazepad kiezen en ze verwelkomen in die rammelende huifkar. We voelden zoveel liefde (geen herenliefde, als je wou taggen, stop maar) dat we besloten met zijn allen bij Edje te gaan slapen.

Rimpap is vet goed in slapen. Geef hem een leeg luchtbed, of, indien voorhanden, een nachtbus en hij soezelt zo een eind weg. Eddie is vet goed in bellen, zo kwam het dat uiteindelijk iemand uit Rimmerts kennissenkring om 5.30 uur gebeld werd om door Eddie duidelijk gemaakt te worden dat Rimjob deze vrouwspersoon aantrekkelijk vond. Vervelend om op dergelijke tijdstippen gebeld te worden, maar prettig om de bewondering van onze goede vriend overgebracht te krijgen, zo lijkt me. Zelf deed het me zeere, de buikspieren zijn niet meer gewend aan zulk een dosis humor. Eddie kreeg als cheffie van Rimmert die nacht trouwens een zeer goede indruk van onze vriend, want hij werkt 's nachts gewoon door: "7 - 1 ok, ok, vol," zegt hij tijdens het dutten.

Dit alles om het kader te schetsen wat de volgende dag uiteindelijk leidde tot het poppenspel. Rimmert en ik gingen in de zaal zitten, zuchtend, en stelden onszelf existentiële vragen. "Is dit een verlengde van de Babylonische Spraakverwarring? Want ik snap niet dat mensen naar dit soort ellende gaan kijken." "Zou het een defect in de hersenen zijn, dat iemand doet reageren op de aankondiging dat je voor € 3,50 op zondagmiddag naar een poppenspel kunt kijken?" "Zij is best lekker, ze heeft dit toch helemaal niet nodig?"

Gelukkig is de beveiliging bij dit soort showtjes miniem, dus toen ik naar de plee ging, wist ik mij plots toegang te verschaffen tot de backstage van de poppen. Ik heb ze verzameld en geliquideerd. Je hoeft niet te weten waar ze zijn, anders moet ik jou ook de mond snoeren Alex. Toen had het poppengezelschap, dat zichzelf te goed voelde om de kleedkamer te delen met hun marionetten, een aanzienlijk probleem. En hadden Rimmatti en ik de impressie dat wij van dat probleem af waren.

Helaas was een van de vrouwen van de groep de echtgenote van een politieagent. Niet dat wij opgepakt zijn voor verduistering Alex, maar toch had het nare gevolgen. Er werden namelijk nieuwe poppen gehaald bij het dichstbijste bureau. Wij voelden ons zeer ongelukkig met deze wending, maar dat bleek te vroeg gehuild. Uiteindelijk was de show een groot succes, we kunnen het aanraden aan iedereen met een beetje pit in de bast.

De stand-in poppies waren namelijk die dingen waarmee ze kids laten aanwijzen waar ze aangeraakt zijn, met extra grote partities Alex. Al met  al dus toch weer een unieke ervaring...