GUERRILLA GARDENING

De hedentendaagse guerillero hebben daarom mazzel dat ze het voor de fun doen en niet voor het vreten. Ik zal het even kort uitleggen. Het zijn mensen die een naar stukje grond in hun omgeving volplanten met kleurige of grote planten en bloemen. Dat kan een slecht onderhouden stuk gemeentegroen zijn, maar ze doen ook spleten in het wegdek of een stukje aan de voet van een lantarenpaal. De ekte ekte maken bommetjes van water, mest, grond en zaad en droppen die op de moeilijkere plekken achter bijvoorbeeld een hek.

Deze handelswijze doet me denken aan mijn graffititijd. Het grappige is dat het bijna hetzelfde is: je neemt een lelijk stuk muur (dat was vroeger onderdeel van de code, historische gebouwen lieten we met rust) en maakt iets moois. Dan word je op een gegeven moment opgepakt en vragen ze je waarom je het deed en dan vertel je ze heel eerlijk: “Ik vind dat het college de openbare ruimte verkeerd heeft ingericht en heb daarom ter nut van het algemeen dit stuk een ander aanzien gegeven.” En dan lieten ze je ongemoeid…

Mensen zullen tegenwerpen dat het guerillatuinieren minder schadelijk is dan graffiti, maar ik vermoed dat het weghalen van wortels bekant net zo lang duurt als het verwijderen van spuitlak (oooh wat een geil stuk is dit toch, met al dat zaad en gespuit!). Ik was vorige week bezig met mijn tuin, welke precies 2 meter bij 10 centimeter bij 10 centimeter is en het verwijderen van alle onkruid duurde langer dan ik had begroot. Het deed ook veel meer pijn dan voorzien.

Toch zal er in het begin minder panisch en agressief op het tuinieren gereageerd worden, omdat het de dekmantel der liefde in het voordeel benut. Later wordt dat anders en krijgen we hetzelfde als wat er bijvoorbeeld met kraken is gebeurd. De hufters die het voor iedereen verpesten (eigenaren) winnen het van de mensen die originele oplossingen voor maatschappelijke problemen bedenken. Ik heb er altijd veel moeite mee gehad dat ik als graffiti-artiest als crimineel werd beschouwd, terwijl architecten legaal de hele bende kunnen verkloten hier.

Als ik alleen al thuis kijk wat die malloot van een architect voor invloed op mijn leven heeft, slaat de vertwijfeling keihard toe. Ik heb een wc Alex, van pakweg een meter bij anderhalf. En die idioot heeft de pleepot niet achterin gezet, maar overdwars bij de drempel. Ik kan er dus nauwelijks zitten en als ik het wel doe, zit ik met mijn bek tegen de muur. Het schijnt een beroemde huizenontwerper te zijn geweest…

Zo zie je buiten hetzelfde. Architect is echt een van de wackste beroepen die ik ken, uitgeoefend door gassies met een minderwaardigheidscomplex die dan iets groots op hun naam moeten hebben. Nooit houden ze er rekening mee dat het gros van de mensen liever niet tegen een paar meter grijs vlak aankijkt. Hun vergunningen krijgen ze van de gemeente, dat is de organisatie die van dat hardgroen plant; planten die eruitzien alsof ze gedroogd zijn, voelen alsof ze van plastic zijn en stof verzamelen alsof ze een gedrukte uitgave van Tacky zijn.

Deze gemeente zal met de neus op de feiten gedrukt worden door de guerillas, maar de boodschap niet begrijpen. Want zo gaat het, zij denken goed bezig te zijn en hebben hun ogen en oren inmiddels in hun reet zitten. Zo werkt het als je een hogere positie bekleedt. Ik zie het dagelijks op tv, als de topkok iemand een vet cijfer geeft, vindt het gepeupel in het restaurant het niet te vreten. Maar toch verdient de man goed geld omdat wij ons alles als skaapjes door de strot laten drukken. Daarom leg ik me bij deze vast. Midget Ferrara, Zonnebloemguerilla Kampen, we will plant you!!!

Voor de meisies wil ik nog even dit kekke tassie onder aandacht brengen. Het heeft een uitklapbare bodem waarmee je stiekum plantjes kunt droppen: