KOOKDEALERS
Ik kijk best vaak naar die shit Alex. Waarschijnlijk heeft het ermee te maken dat er weinig anders voorhanden is. Ik kan natuurlijk een schimmige jeugdwedstrijd uit Taiwan opzetten met de Sopcast en de Rojadirecta , maar dat is teveel moeite voor deze ouwe drukker. Die computer maakt trouwens nog steeds teveel lawaai, toen ik het aan Eddie liet horen lachte hij me uit, want ‘apparaten maken nu eenmaal geluid’. De technolul.
Maar geregeld komen dus de verschillende kookprogramma’s voorbij. Zoals je weet lus ik zelf niks, maar toch vond ik het wel geinig om te kijken wat ze allemaal uitspoken in die keukentjes van ze. De laatste tijd wordt dat echter steeds minder. De gemiddelde Nederlander begint zich steeds meer te bekwamen in het culinaire en dat brengt hopen ellende met zich mee. Voorbeelden te over:
Nummer 1: De Kookkabouter
De kookkabouter realiseert zich dat het gigantisch gay is wat hij doet. Er zijn tal van manieren om te bewijzen dat je een man bent, zoals neuken, beffen, scoren, vechten, brullen, maar koken niet. Daarom probeert de kookkabouter nonchalant te doen over het hele gekook. Hij vertelt wat er allemaal in zijn moeilijke gaylordgerecht zit en zet overal ‘tje’ achter. Alles moet kleiner, want dat staat stoer. Een timbaaltje met een mosterdje en een ossehaasje. Alsof de reet van een os met iets kleins vergeleken kan worden! Nummer 1 is mijn grootste ergernis Alex. Wat een homootjes.
Nummer 2: De Zoutloze
Je ziet er dus echt verrekte mongolen bij die vinden dat je geen zout en peper op je meuk moet flikkeren. Sowieso zijn eters hedentendage, naast enorme zeikerds, ook onderdanig als de tering. Dus is kokkie de baas en dus wordt er geen peper of zout op tafel gezet en ook niet in het voedsel gepleurd. Uiteindelijk is er wel iemand die zegt dat hij het mist, maar denk maar niet dat ze het dan uit de keuken gaan halen. De meesten zitten vol ongeloof te kijken dat niemand het lekker vindt en achteraf zeggen ze dan ook nog dat het best goed ging, de fucking losers. Tuurlijk eet men een deel van het bord leeg. Je krijgt altijd te weinig bij deze makkers en mensen hebben eten nodig om te leven, of niet? De zoutloze is net zo laf als zijn gerecht. Mijn oma Alex, die doet een halve kom soep met een fles Maggi en is al 89, zo hoort het… Ik wil de zoutloze op de bakkes klappen met een zegelring om en dan zout in de wonden flikkeren.
Nummer 3: De Topkok
Ik ben laatst in restaurant De Herderin in Hasselt geweest voor een heuse kookcursus in een ekte kookstudio. Zelf zat ik bij de nagerechtploeg. Het voorgerecht bevatte makreel, dus wij stonden daar een toetje te fabriceren in een onmogelijke stank. Ik wil eerst even opmerken dat ik het niet trek als men mij terechtwijst en beweert dat vis ruikt en niet stinkt. Ik heb maar één weerwoord: fuck you. Maar goed, wij hadden veel werk aan het maken van het nagerecht. Noten malen, boter smelten, slagroom kloppen, deeg rollen, mint plukken, kwat toevoegen. Met als resultaat dat het smaakte als een zoet gebakkie. Dat hadden we dus ook met veel minder inspanning en minder dure ingrediënten kunnen bereiken, wat een onzin Alex. Dat is mijn eerste deelergernis wat betreft de topkok. Zo’n idioot verzint iets ingewikkelds, maar uiteindelijk krijg je een simpel kuthappie. Dikdoenerij dus. Mijn tweede deelergernis wordt geïllustreerd aan de hand van het hoofdgerecht. Dat was namelijk den eendeborscht. Driekwart van deze taaie, met slootwater gemarineerde stukken vleesellende werd teruggestuurd. En kwaad dat de hoofdcock daarover was! Ik denk dan dat je beter iets kunt verzinnen wat mensen wel lusten in plaats van met dit soort onnodig moeilijke sheit op de proppen te komen. Op tv heb je een dude met een Michelinster (dat betekent niet dat Michel hem in de kont heeft geneukt, maar dat hij heeeeeel goed kan koken). Deze dude geeft amateurikokkies een cijfer. Geeft hij een hoog cijfer, dan vindt het volk in het restaurant het niet te vreten. En dat is precies wat ik bedoel Lexi. Daarmee toon je je eigen onkunde toch aan? Een hoop ophef over niks.
Nummer 4: De Kennerd
De kennerd proeft echt alle afzonderlijke ingrediënten in een gerecht. Knap van hem, maar weet je hoe hij dat fixt? De kenner is er al z’n leven lang mee bezig en rookt nooit, gaat zelfs niet mee naar de rookruimte, eet geen kiwi, beft niet, drinkt geen cola en is dus al met al een hele aparte. Nu zijn er allemaal mensen die deze maestro na gaan doen. Maar dat hoeft dus helemaal niet Alex. Accepteer gewoon dat je een boer bent en proef zoetzuurzoutbitter en dat tomatensmaakje en hou er een leven op na. Dan gaan ze ons ook niet bestoken met vleugjes subtiliteit en wolkjes crêmigheid.
Het loopt uit de hand met het hele voedselhobbygedoe Alex. Ik heb zeer veel waardering voor jouw poging om een groentestoofschotel te maken, ondanks dat dat uitliep in een bruine cellulosebrij. Maar die waardering heeft er ook mee te maken dat ik het niet op hoefde te eten, malloot. Verder mag men het opdringerige vreetgebeuren geheel achterwege laten. Ik word er zo triest van als de mensen in het restaurant roepen dat het heerlijk is, terwijl zelfs ik kan vertellen dat de pasta veel te lang doorgegaard is. Het is allemaal zo nep, er zit geen greintje gevoel bij. Bij deze daarom met heel mijn hart: die kalfsvleeskroket van de Febo is de bom en dat weet ik zekerrrrrrrrrrrrrr!
