STAGE 0.3: RAT

Ik had weer een mooie missie aanvaard met Laura, het minderjarige zeilpiraetje, op haar boot, de Grumpy. We kregen namelijk het bericht dat op de voorpagina van de Metro op 25 augustus stond dat kids van tegenwoordig niet meer zoenen, maar direct overgaan op de meer geavanceerde technieken der liefde. Ze slaan het eerste honk over en eigenlijk de thuisplaat ook, want volgens mij is het onbeschermd anaal neuken geen onderdeel van de honkbalmetafoor die men pleegt toe te passen op het minnespel.

Hadden Laura en ik ons tot nu toe toegespitst op het wraaknemen op die figuren die vonden dat ze haar reis niet mocht maken omdat ze het maaiveld dan zou overzien, de jaloerse, afgunstige zeikhonden, zoals wij ze hier aan boord noemen, hedentendage richtten wij ons op de pedagogisch verantwoorde eikeltrutten (woord van Laura, een beetje raar ja). Deze eikeltrutten vroegen zich af wat het voor Laura’s ontwikkeling zou doen als ze zo lang in haar eentje zou doorbrengen. Wij weten inmiddels dat dat een volstrekt overbodige vraag is, gezien het feit dat Laura vooral veranderd is in een scrupuleloos zeemonster door de media-aandacht en bemoeienis van eerder genoemde trutten.

Zoals wij weten van de Huilende Rappers, kun je net zo goed vereenzamen in het park: “Je zit vaak lekker in je eentje, in het park, te staren naar een eendje. Maar soms zit er dan geeneentje en dat vind je best wel gemeentje.” Laura is verder niet alleen, maar in gezelschap van lands meest beruchte taakstrafontduiker Midget Ferrara, welke enorm veel positieve invloed heeft op haar beheersing van de Nederlandse taal, omdat hij deze kankergoed beheerst. Hij zou zelfs menig leraar in het hemd kunnen zetten op dit specifieke vakgebied, alsmede zowat elke Nederlandstalige rapper. Fuck Michael Jacksonmaniakken, terug naar het verhaal.

Wij hadden bedacht dat we deze gratis Metrokrantjes moesten ophalen en persoonlijk bij alle truteikels bezorgen op hun vakantieadressen, want wij hadden uiteraard deze mensen op het als wraaklijst dienstdoende zeil genoteerd, met bestemming erbij. Wij voorzagen dat ze zich dan zouden gaan afvragen wat het een meisje van 13 doet, ontwikkelingspsychologisch gezien, als ze, zonder ooit een tongzoentje te hebben verschalkt, keihard in haar anus geboord wordt. Wat het met haar onvolgroeide kindergeest zou doen als ze haar partner van 14 verzocht om haar romantisch in de ogen te kijken tijdens hun premature sex en hij zonder zijn lid uit haar endel te trekken haar hoofd zo ver achterover zou trekken dat ze hem op de kop zag.

Dan rest hen slechts de vraag: Is het niet veel veiliger om alleen op zee te zetten voor een meisje van 14? En dat is nou precies wat onze bedoeling was. Maar sorry dat ik zo lang uitwijd over deze onbelangrijke nieuwerwetsigheden, want het ging natuurlijk over mijn ontmoeting met het Goddelijke.

We liepen ons in een natuurgebied af te vragen wat het met de kinderen van pedagogische ouders zou doen als ze in een natuurgebied zouden meemaken dat hun moeder door een teek gebeten werd, vervolgens Lyme kreeg en daarmee de helft van haar gezicht verlamd zou raken. Wat het ontwikkelingspsychologisch met een puber doet als een van de ouders ze kwijlend verbiedt naar de disco te gaan en daarbij klinkt als: “Wee, jaai ma nie nade disco, strhhhhhhhhhhaks wortplfl je in je khont guneukt.” En toen kwamen we Rat tegen, de Guru der Wijze Levenslessen.

Deze  Guru was eens een koning op de percussie, te weten de Bongo’s. Hij was bezig de wereldtop der percussionisten te bestormen en wat dacht je dat hij deed? Conga’s erbij? NEUH!! Rat niet. Hij verkocht zijn  bongo’s aan de eigenaar van café de Plantage. Dat is een café met allemaal figuren van onaantrekkelijk allooi die je op je bek slaan als je met hen Bacchus probeert te eren. Daar werden de bongo’s in de vensterbank gezet en na een halve avond dronkemansritmes werd er een speelverbod aan verbonden. Nu staan ze er te lijden onder de zon en de adem van de verstokte alcoholistische barhangers. Maar dat doet Rat dus niks.


(rechterraam linksonder)

Ik wil benadrukken dat deze Wijze geen Birckenstoks droeg, dus ook dat excuus is niet meer aan te voeren voor een dergelijke vertoning van wansmaak. Vind je ze niet leuk? Nee, ik weet nog dat we mensen met sandalen keihard uitlachten en dat bleven doen, lang nadat ze zich ontdaan hadden van die lelijke shit en zelfs nog nadat ze naar Australië waren geëmigreerd en daar de Ugg uitvonden om de aandacht van hun eeuwige schaamte af te leiden.

Rat was stoïcijns. Ik zou hem ook etherisch of transcendent kunnen noemen, maar ik weet niet wat die woorden betekenen, ik weet niet eens of ik ze wel goed heb geschreven, daar ga je met je Nederlands. Maar Rat was dus onverstoorbaar en dat vind ik mooi. Laura en ik waren natuurlijk al een tijdje verstoord doordat iedereen had lopen zeiken over haar solozeiltrip en voor mij was het meer dat ik zo lang moest wachten tot ik een keer nieuwe És Square Two black/gum maat 47 kreeg en dus met één schoen door het leven moest.

Rat plukte zo een paddestoel en deed deze zonder te kijken in zijn shaggie. Dat getuigt van loshechting, net als het verkopen van je bongo aan een inteeltcafé. Vind ik knap. Rat ging ook rustig onderaan een tak hangen zodat hij ten val kwam en de val van de tak juist brak. Hij had wat over voor een goed kampvuurtje en dat vind ik duiden op vertrouwensonnodighebbelijkheid, wat een spirituele ontwikkeling aanduidt die ik nog nooit in hoeverre had waargenomen alszulks. En Rat gaf je ook rustig een kopstoot, want hij had skeit aan de law jongen. Vond ik stoer, maar pijnlijk.

Dus ik wil nu net als Rat worden. Ik doe geen veiligheidsriem meer om als ik naakt in mijn Multipla loop te bumperkleven. Dat is voor mij Het Vallen Met De Tak. Ik rijd gewoon door de pui van café De Plantage tegen die bongo’s aan, want ik wil ook niet meer afhankelijk zijn van aardse trommeltjes. En ik geef jullie voortaan allemaal een kopstoot, kan me niet schelen dat het mishandeling is. In je ballen.