MAALDERINK

Had het kunnen zijn, maar dan had de interviewer die Maalderink bevroeg eigenlijk net zo scherp moeten zijn als Bertje zelf. Want het belangrijkste aan het hele gebeuren is niet aan het licht gekomen. Dat gebeurt hier wel vaker, er wordt veel ophef gemaakt over een onderwerp, maar altijd door mensen met te weinig feeling met de situatie en te weinig zelfinzicht. Om de finesses van de shit bloot te leggen heb je Ferrara nodig, dat is logisch, of Cruijff, dat is voor de hand liggend. U moet het dit keer met Ferrara doen. Jammer dan.

Maalderink zegt in interviews dat hij open en eerlijk is. Zou kunnen, ik weet niet of hij zelf doorheeft wat er op het onderliggende niveau gebeurt. En wat je niet weet, kun je ook niet onderdrukken, maar ondertussen… Hij stelt steeds dezelfde vraag, wil van Van Basten altijd weten wat de opstelling wordt voordat Marco dat bekend wil maken. Als Van Basten aangeeft dat hij dat niet wil vertellen omdat hij dat eerst met de selectie bespreekt, dan heeft Maalderink nog 20 verschillende manieren om diezelfde vraag anders te stellen. Hij vraagt naar één speler en dan of die vandaag speelt, of niet kan. Hij vraagt naar tactiek en brengt het via de implicaties die die tactiek heeft weer op de positie van één speler, etc.

Wat je ziet als hij dat doet, is dat Van Basten geërgerd raakt. En dat is het punt waar we op moeten focussen. Dit wordt een moeilijke, want het vergt wat inlevingsvermogen in de mannelijkheid, en jullie Amsterdammer skaters lopen nu al zo lang in die skinnyjeans dat je zelf waarschijnlijk niet meer weet wat een dikke lul is, maar het moet. Dus trek dat wijvebroekie uit, maak dat metrokapseltje in de war en leef even mee.

We verplaatsen de situatie naar een gewoon café met gewone mensen. Bert is dronken en zoekt aanspraak. Hij kent Marco vaag en roept vanaf de bar: “Hé Marco, ik zag oe laatst nog bij de Wibra toch?” Lachen natuurlijk, goeie grap, maar Marco is op dat moment wel kennis aan het maken met een paar leuke vrouwen en geeft dus geen antwoord op de vraag. Bert is dronken, dus die merkt dat er gelachen wordt, maar kan niks anders verzinnen dan de binnenkomer die hij al had en begint de vraag te herhalen. Net als bij de Marco en Bert van tv. Maar de Marco op tv kan alleen maar tandenknarsen. De Marco van het café is het op een gegeven moment ook zat, maar heeft meer mogelijkheden. De meest realistische:

* Hij loopt naar Bert toe en ramt hem op zijn smoel.
* Hij loopt naar Bert toe en trapt hem van zijn barkruk.
* Hij loopt naar Bert toe en ramt zijn pistool door z’n voortanden heen. Hij schiet hem niet dood, maar gromt in z’n oor: “En nou opzouten”.
* Hij wenkt Bert en als hij vlakbij is, geeft hij hem een ‘Patrick van der Eem’ met een kapotgeslagen glas. (mag ook een Frank Ribery zijn, of een Carlos Tevez)
* Hij kent het oeuvre van Nano en nodigt Bert uit om mee naar buiten te gaan. Ze vinden hem de volgende ochtend dood op een bankje met een bierfles in z’n reet. (Nano, Jawat en Dion – Dans met de duivel)

Want dat is wat er gebeurt als de ene man de hele tijd dezelfde vraag stelt aan de andere man en er zijn geen camera’s aanwezig. Bert Maalderink zegt dat hij open en eerlijk is, maar volgens mij weet hij ook wel dat het zo werkt, ik heb hem in ieder geval nog nooit in skinny jeans gezien.

Toch hier je hier nooit iemand over. Maalderink verschuilt zich achter het feit dat het zijn werk is. Iedereen accepteert dat. Terwijl hij er in het café nooit mee weggekomen was. Ook niet het lef voor had gehad, want als Marco de poot anhaalt, dan is dat nog steeds hard, ook al voetbalt ie niet meer.

Maalderink gaat weg bij de NOS omdat hij zich niet gesteund voelt door zijn collega’s. Mijn vrienden gaan me ook niet helpen als ik in de kroeg ga lopen zuigen en het breekt los. Logisch toch?

Midget Ferrara

www.myspace.com/midgetferrara