LEEGLOOP

Meisjes waren er niet, die werden naar een andere zaal gebracht. Als je op de een of andere onverklaarbare manier een meisje in je bed had, werd ze eruit gesleurd. Wee haar gebeente als ze vasthield, ze braken haar ledematen zonder pardon. Dat was moeilijk, want iedereen voelde zich raar en met een meisje in de buurt werd dat minder, het leek wel of het gezelschap iets in je binnenste losmaakte wat je nog nooit eerder van jezelf beseft had. Het was moeilijk om dat gevoel te vergeten. Maar hier moest dat wel, want er werd op een intimiderende manier duidelijk gemaakt dat wezen geen vriendinnetjes hadden.

Dus bleef er maar een taak over: opgroeien. Als je opgroeit, moet je vanzelf weg uit het weeshuis. Misschien dat je dan op zoek kunt naar dat ene eerste meisje dat zo plotseling in je bed verscheen. Hij verlangde ernaar de gevoelens die hij bij haar had gekregen nog eens te voelen en zelfs tot uiting te brengen, al wist hij niet hoe dat zou moeten. Maar de vorige keer was hij ook aardig op weg, en toen ging het vanzelf, dus wie weet…

Op een dag verscheen er weer zo’n klein koppie. Hij voelde zichzelf na, wachtend op de opwinding die hij de vorige keer had gevoeld. Die bleef uit. Er was alleen maar dat vretende besef dat er iets mis was, dat hij hier niet hoorde, zo snel mogelijk pleite moest. Een van de nonnen kwam, hij nam aan dat het nonnen waren, want meestal deden die de weeshuizen, en ze haalde voorzichtig de nieuweling uit het bed. Vreemd, de vorige keren dat er een vrouwtje zat werd ze bruut tevoorschijn gesleurd en onverschillig uit de slaapzaal gesmeten. Deze werd in een bedje naast hem geplaatst en stevig ingestopt. Toen voelde hij pas dat het ook een mannetje was. Dat was dus de reden waarom ze zo voorzichtig was. En daarom had hij ook niks van de opwinding gevoeld!

Nadat de non zijn buurwees had geïnstalleerd, kwam ze weer naar hem toe. Hij schoot in paniek, bang dat ze hem nu ging vervangen omdat er een wees teveel was. Hij stond stokstijf te wachten tot het onheil hem zou treffen. Hij werd zich gewaar van een licht op zijn vel, licht dat er nog niet was geweest. Hij had niet door dat het de weerkaatsing van de normale lampen was, op een stuk glimmend gereedschap. Zonder waarschuwing begon de non hem toe te takelen, ze bracht overal verwondingen aan. Hij leed stilletjes en dacht na over zijn komende einde. Toen hield ze op. Ze liet hem bloedend achter en hij maakte zich klaar om te sterven. Zijn lichaam liet alles lopen en hij zakte in elkaar.

Drie dagen later bleek hij tot zijn verbazing nog steeds te leven. Het leek zelfs wel of hij sterker en vitaler was geworden. Hij had grote moeite om met alle nieuwe gevoelens om te gaan, hij had een trauma achter de rug, maar had tegelijkertijd het gevoel dat hij dichter dan ooit bij een ontsnapping was. Hij groeide in de paar weken daarna uit tot een flinke knaap en vergat bijna hoe erg hij hier mishandeld was.

Toen kwam ze weer. Hij zocht naar een uitweg, maar kon alleen maar verlamd op zijn noodlot wachten. Weer die vreemde schittering, hij zette zich schrap en nam afscheid van zijn wereldlijke lichaam. Maar dit keer werd hij niet verwond. Hij werd heel voorzichtig in een ander bedje gezet en ze deden hem een regenjasje om. Hij vroeg zich af of ze eindelijk normaal tegen hem zouden gaan doen, dat ze ontdekt hadden dat die non verkeerd bezig was, maar verwierp de gedachte, want dat regenjasje was ook een raar ding, dat had hij helemaal niet nodig. Omdat het doorzichtig was, begon het nare vermoeden te knagen dat het iets met sex te maken had. Hij raakte weer volledig in paniek, hij had nog nooit sex gehad, logisch ook als ze alle meisjes uit je bed trekken voor je kennis kunt maken.

Toen werd hij in een vrachtwagen geduwd en begonnen ze te rijden. Er waren nog een paar anderen ontvoerd, hij kon hun aanwezigheid in het donker voelen. Ze werden na een korte rit een ruimte binnengereden waar net zulke lampen als in het weeshuis hingen, maar hij voelde dat hier zijn kracht afnam, terwijl hij in het weeshuis elke dag sterker werd. Alweer een slecht voorteken.

Toen kwamen ze op hun eindbestemming terecht, nog zo´n verlichte hel waar je steeds zwakker werd. Daar stonden ze dagen te wachten, ze kregen af en toe wat water en verder liepen er ontzettend veel mensen langs. Opeens stapte er een naar hem toe en greep hem bij zijn regenjas. Voordat hij manisch van angst kon worden, zette ze hem weer neer, voorzichtig. Dit ging een tijdje zo door, oppakken, neerzetten, oppakken, neerzetten. Uiteindelijk belandde hij in zijn eentje op een metalen marteltafel. De vrouw die hem gepakt had, was in dezelfde ruimte bezig en maakte het warm, waarschijnlijk om het helse gevoel te vergroten. Weer die schittering! Hij zag het aankomen en net als de non begon ze hem te verwonden. Ze zag er op het eerste gezicht zo lief uit, maar ze viel twee keer aan en liet talloze verwondingen achter. Hij probeerde vrijwillig te sterven, maar ze hield hem in leven, gaf hem steeds precies genoeg voor nog een dag.
Toen zijn wonden weer genezen waren, herhaalde het hele ritueel met de schaar zich weer. De vrouw kwam, gaf hem zoveel bloedende wonden dat hij wel leed, maar niet doodging, hij vermoedde dat hij in Guantanamo zat. Niets was minder waar, hij stond op het aanrecht in een flat in Kampen. Hij was een bieslookplantje. (Maar had net zo goed een Basilicumplantje in Noord kunnen zijn, Simone!)




Leegloop – Een term die in de detachering wordt gebruikt voor het niet hebben van een opdracht. De werknemer staat onder contract bij de detacheerder en ontvangt loon, maar werkt niet. Tijdens de leegloop komt het veelvuldig voor dat de werknemer nadenkt over onzinnige dingen, omdat hij tijd overheeft.


Site ontdekt tijdens de leegloop:


http://www.scissormetimbers.com/