ZIEK ZIEK IK BEN ZIEK ZIEK ARGGG!
Hey vriendjes en vriendinnetjes, Rimmert hier. Mijn eerste artikel op de nieuwe site! Yeah! Zoals een paar van jullie weten ben ik al een tijdje ziek. Vanaf de 21e om precies te zijn. Nu bijna 2 weken. Ziek zijn is kut, dat weet iedereen. Maar af en toe wordt je er aan herinnert hoe kut en beroerd.
Eerst kreeg ik de griep, waarschijnlijk de mexicaanse variant. Huisartsen testen al lang niet meer omdat het geen zin heeft werd verteld door mijn zus(die is dokter). Maar lekker stinken en zweten dus(nu weet ik ook een beetje wat jij hebt moeten doormaken Midget). Niet echt leuk. Vaak de lakens vervangen. Ik ben zelfs bang dat ik mijn matras moet vervangen door mijn overmatig zweetgedrag. Zaterdag was ik zo aan het ijlen dat ik dacht dat ik ruzie met Alex had midden in de nacht. Na veel liggen en thee drinken(gekke Jack dacht dat ik cola aan het drinken was) voelde ik me donderdag weer wat opknappen. Doordat Jacki boy zei dat ik het huis uit moest gaan(dat zou me opknappen) deed ik dat maar. Ik voelde me eidelijk beter.
Totdat vrijdag de keelpijn begon. Nu begon het ziek zijn me echt de keel uit te hangen (haha). Ik was het zat. Ik besloot mijn mama te bellen en ik mocht naar huis komen. De laatste nacht in de Bijlmer kon ik weer niet slapen en besloot een vroege trein te nemen, maar niet voordat ik de maten van mijn kamer had opgenomen(, want dat had ik beloofd aan mijn vader). Dus had ik Jacki boy wakkergemaakt met mijn zoektocht naar de rolmaat. Het klinkt best raar, maar zelfs al ben je ziek, soms wil je even iets voor mekaar krijgen.
Nu toch echt naar de trein. Eerst met de metro. Wat een helse rit. Op Duivendrecht, waar ik normaal patat haal, nu naar de AH togo om even wat sportdrank en sinaasappelsap te halen voor in de trein. In de trein hoop ik wat te kunnen slapen, wat ook een beetje lukt. Overstappen in Amersfoort was makkelijk, behalve dat er een paar mogolen waren die niet snapten dat ze de toegang van de trein blokkeerden met hun tassen. Maar daar was overheen te komen. Toen ik eindelijk thuiskwam heb ik de rest van de dag geslapen.
Zondag werd ik gek, zondag dacht ik dat ik doodging. Ik had zo'n keelpijn dat ik niet meer kon slikken, wat best vervelend is als je water moet drinken. Het leek alsof ik verdronk in mijn eigen slijm. Zondagmiddag naar de dokter. Die zei dat ik waarschijnlijk mexicaanse griep heb gehad en nu pfeiffer. Het goede nieuws was dat ik zwaardere medicijnen kreeg. Maar die avond kon ik nog steeds niet slapen en werd daardoor steeds moedelozer.
Maandag weer naar de dokter. Een half uur wacht is echt beroerd. Zeker als je je beroerd voelt. Beroerd + beroerd = desastreus. De dokter zei hetzelfde. Ik vroeg slaappillen en die kreeg ik, yay. Nu nog bloedprikken. Weer wachten, prikken en uiteindelijk naar huis.
Dinsdag hoorde ik dat ik pfeiffer had. Ik zweet nog veel, maar voel me nu al wel wat beter. Voorlopig doe ik rustig aan.
