BARCELONA MET DIE MIDGET
Natuurlijk wil ik best op vakantie liefste. Omdat jij het wil, ik ben tevreden met thuis, daarom woon ik er ook. Maar als we dan toch gaan, dan wil ik zo min mogelijk comfort inleveren, dus het zou mooi zijn als we een beetje tv kunnen kijken als we des avonds moe terugkeren van het checken of ons vakantieadres wel cooler is dan ons thuis. En dat ik daarbij dan een blowtje kan opsteken, want het is tenslotte vakantie en ook al was het geen vakantie, je weet zelf...
Op internet staat dat je heel makkelijk hash kunt kopen hierzo, gewoon de Ramblas aflopen en dan kijken 'de ouwe Marokkanen' je aan en dan doe je je wenkbrauw omhoog en dan weten ze dat jij die Ketama van ze wilt. Waarschijnlijk ligt het aan mijn te blonde wenkbrauwen, maar meer nog aan het feit dat er geen ouwe Maroks rondliepen, dat iedere gast verbaasd keek als ik het 'ik wil smoren'-signaal afgaf. Taktiek gewijzigd, want ik zag verschillende lui gewoon jointjes draaien op straat, dus die heb ik gevraagd waar ik ook wat shit kon kopen. Blijken die teringspanjolen gewoon sjekkies met rijstevloei en tip te bouwen. En ik maar hashies zoeken in de tabakswinkel die ze me wezen, kutmongolen.
Uiteindelijk zitten we te eten en vraagt een shabby Italiaan hoe laat het is. Ik vraag hem als tegenprestatie waar ik mijn rookwaar kan halen. Hij gaat het regelen, we spreken af op die verdomde Ramblas en daar blijkt hij niet te kunnen leveren. We moeten wachten, de handelaartjes komen later pas tevoorschijn, de luie flikkers. Dus besluiten we een paar cervesas te drinken op een terras. Om die louche Italiaan niet teveel in de kaart te spelen, heb ik alleen wat cash bij me.
En dan wordt het leuk voor de lieve lezertjes die Ferrara graag op zijn bek zien gaan. Ik krijg een mooi stukkie hash voor een mooi prijsje, maar die twee halve liters op dat terras blijken 8 euro per stuk te kosten. Dus blijft de dame zitten en gaat de Midget als de sodemieter geld halen in het appartement. En verdwaalt uiteraard. Bij toeval kom ik in onze straat terecht en rennend ga ik terug naar het terras. 1 spijkerbroek meegenomen en die kun je nu dus uitwringen. Drugs in het buitenland kost meer moeite dan je lief is, vraag ook maar eens aan Tobias van Zwolle...
Maar goed, ik heb mijn rokertje, we hebben een appartement met internet, dus we kunnen Uitzending Gemist checken, drankies gekocht in de de Bon Preu super, alleen de vetpan blijft eigenlijk achterwege. Natuurlijk koken we niet elke avond zelf calemaris, we gaan uit eten, deel twee van Ferrara in de sheit... Ik bestel een entrecote met asperges, mijn dametje denkt dat ze tapas heeft genomen. Not! Ze krijgt een broodje kaas, hahahaha, ken ik ook een keer lachen. We sturen het terug en ze krijgt alsnog een tapas met een emmer salade erbij. Ik snij de lekkere stukkies uit mijn entrecote, dit is wat er ongeveer overbleef:
Nou moet je weten dat Barca de stad van Gaudi is, een creatieveling die veel deed met mozaïekies, dus ik vond het vrij geniaal dat ik mij had laten inspireren tot eenzelfde kunstexperiment. Die restauranthouder vond van niet, maar hij wist dan ook niet wie Gaudi was, terwijl het restaurant recht tegenover dit gebouw stond:
Die asperges waren ook een belevenis; op een gegeven moment heb ik een taai stuk in mijn muil, maar een deel ook al doorgeslikt. Die situatie bleef even zo en toen begon ik me weer als vanouds in 2007 te voelen, kotsneiging dus. Om deze reden moest ik die sliert asperge weer uit mijn keel slepen en toevoegen aan mijn Gaudientrecotemozaiek, weer een culinair hoogstandje meebeleefd. Ondertussen begon ik een beetje op te letten en kwam er een levensvraag in me op: Wanneer mag ik weer naar Kampn? Nee, geintje, ik zag de hele tijd die stickertjes met cerrajeria erop, hier een paar foto's:
Dus wilde ik weten waarvan er nou zoveel stickertjes opgeplakt moeten worden. Het blijkt volgens mijn vertaalmachientje de slotenmaker te zijn. Raar toch, wat moet je nou met zo allemachtig veel slotenmakers? Daar kwam ik gelukkig net voor mijn vertrek achter. Ik ging een winkel in en liet mijn koffer voor de kassa staan. Meteen kwam er zo'n beroemde Barcelonese zakkenroller aan om mijn spul te jatten. De vrouw had het in de gaten (ik ging ervan uit dat die koffer geen gevaar liep, daar ik hem toch niet in mijn broekzak had?), dus toen viel deze meneer heel erg op. Hij stond buiten opzichtig niks te doen en zette zelfs de achtervolging in toen we verder liepen. Dus liet ik mijn lief vooruit lopen om een foto van mij te schieten terwijl ik gerold werd, maar daar gaf deze gauwdief geen medewerking aan. Maar bij iedereen worden dus de sleutels uit de zak gerold en daarom moeten die slotenmakers constant de deur openmaken en nieuwe sloten zetten. Dat staat in geen enkele reisgids, die info krijg je alleen van meneer Ferah, de antivakantieman.
Omdat het een grote stad is, hebben we nog een toeristische rondrit gedaan op zo'n cabriobus. Ik had graag mijn eigen kop willen zien toen ik de kaartjes moest afrekenen. Fucking 42 euro voor een rondje met de bus! Ik vroeg nog of ze er meteen een gratis boete voor zwartrijden bij hadden gedaan ofzo. Bij deze bied ik de bijbehorende koptelefoontjes aan voor maar twee tientjes per stuk, hola!
Wat dat betreft kom je in Spanje elke dag wel zo'n geintje dat je voorraad vijftigjes rap doet slinken tegen. Bij Camp Nou, het stadion van Barcelona, betaal je 35 euro om binnen te komen, voor de elektronische rondleiding moet je ook nog eens 7 euro betalen, weer 42, wat hebben ze toch met dat bedrag? Maar het positieve is wel dat het, ergens boven al die hoge gebouwen, mooi weer is. En er zijn veel skaters in Barca, ze doen alleen nooit trucjes, ze lopen gewoon met het deck in de hand, zoveel houden ze van hun plankie. Volgende week verslag van de reunie in IJsselmuiden.
