DAGBOEK VAN EEN KONTPATIëNT

Twee weken herr
Ik kwam op het idee toen ik in een blokhut lag. Buiten waren Twentse studenten aan de sjouw met een voetbalgoal, met net, kruising en al. Ik schold hen de huid vol omdat ze te dicht bij de auto kwamen die ik geleend had en bedacht toen: “Waarom niet eens een rubberbandlitagie uitproberen?”

Een week later
Ik ging naar de huisarts, die fungeert als poortwachter voor Het verbond van Het elastiek. Om een litagie te kunnen krijgen, moet je een paar flinkerds hebben, anders krijg je alleen maar een fotocoagulatie. Dus ik hield mijn adem in, om ze groter te laten lijken. Met harde hand betastte de arts mijn poeperd, maar ik hield me groot Alex, want het was voor Tagsters en dan kun je je niet laten kennen. Hij erkende dat ik aambeien had, dus ik zat gebrand. Wat dan weer een slechte uitdrukking is in deze, omdat ik nu juist geen coagulatie wilde.

Vandaag
Ik kreeg een afspraak in het ziekenhuis, met een specialist. Deze man had vele dochters, tot zijn grote verdriet, en kon daardoor machtig goed met elastiekjes overweg. Toch was ik niet gerust, mijn dappere besluit om HET te doen kwam in gevaar door mijn twijfelen. Ik vermande me en vol adrenaline dropte ik in op de afdeling endoscopie. Een zuster kwam me vrij vlot ophalen, wijdbeens liep ik naast haar om niet uit mijn rol te vallen. Ik moest die aambeiklachten blijven simuleren Alex.

Later vandaag
Ik mocht mijn broek naar beneden doen. In de hoek zat een ouwe. Hij was aan het computeren, terwijl ik op mijn linkerzijde plaatsnam op de tafel. De ouwe kwam eraan en stelde zich voor. Meteen na de beleefdheden toucheerde hij me. One in the stink for Tagsters. Toucheren betekent immers dat hij je kont vingert. Vervolgens deed hij een protoscopie, welke vergezeld ging van een speciaal glijmiddel. Waarom het speciaal was, weet ik niet, het middel gleed gelijk elk ander.

De protoscoop was dikker dan ik ooit up mine had gehad, 2,5 centimeter. Ik liet een scheet en moest lachen, zo doen we dat bij Tagsters. Dokter ouwe en de twee gezusters begonnen in het Latijn tegen elkaar te brabbelen. Mij houden ze niet voor de gek, ik heb die shit ook gehad op skool en ze zeiden gewoon dat er interne aambeien zaten. De protoscoop ging eruit en de zuster zei dat het klaar was. Ik vroeg nog of ze wel elastiekjes om die hemeroïde ongenodigden hadden gedaan. Dat bleek al gebeurd, viel een beetje tegen.

Des avonds aan het eind van de middag
Onderweg naar huis begon ik het te voelen Alex. Ik kon niet meer normaal zitten, een pak van pijn kleedde mijn lichaam. Om gek van te worden. Nu gaat het wel weer, ik heb alleen constant het Amboegevoel: ik moet poepe. Over een paar dagen vallen ze er vanzelf uit, met elastiek en al.

In de toekomst
Voortaan is het voor mij verstandiger om niet te hard te persen als ik skijt. Ik adviseer jullie om hetzelfde na te laten. Een quote uit het informatieboekje: “Wacht dus tot het moment dat u echt het gevoel hebt dat u ontlasting moet krijgen en besteed hier niet meer dan een paar minuten aan. Ga niet zitten wachten en probeer ook niet het laatste beetje ontlasting eruit te krijgen, want dit is echt niet nodig en veroorzaakt alleen maar stuwing.” Beesten zijn het Alex, echt waar…