SCHRANSPARTIJEN
Ik denk nauwelijks na over politiek Alex. Mijn buurman Dre valt me altijd lastig met het economisch beleid, hij is momenteel constant aan het oreren over Griekenland en dat ze daar in Antenne zelf hun shit maar moeten oplossen. Maar ik ga nooit op vakantie, ik ken dat hele land niet en ik moet altijd bijna huilen bij het woord economie alleen al. Voor mij is het een synoniem van depressie. Maar terug van economie naar politiek via beleid, zodat er samenhang blijft in dit betoog.
De Partij voor de Dieren komt veel in het nieuws. Ze zijn bezig met een verbod op ritueel slachten. Ik kan daar zo kwaad om worden Alex. Van mij mogen ze dat ritueel slachten verbieden, wat mij betreft verbieden ze geloven over de hele breedte, al zou engte in dit geval een betere omschrijving van het bereik van religie zijn. Maar ik heb nog niet zo lang geleden geleden, zie Dagboek van een Kontpatiënt. Het ergert mij dat die Partij alleen maar opkomt voor de dieren die op een pijnlijke wijze worden afgeslacht en niet voor de kontpatiënten die zonder verdoving elastiekjes om hun aambeien krijgen. Alle aandacht gaat naar die zielige diertjes, terwijl er om het kwartier een kontpatiënt gemarteld wordt.
Esther Ouwehand van voornoemde partij maakt het nog bonter. Zij heeft haar ergernis geuit ten aanzien van de politici die bij het avondeten in het Kamerrestaurant wel drie of vier keer vlees opscheppen. Ze vindt dat het geen schranspartij moet worden. Nou weet ik eigen ervaring dat sommige mensen meer eten dan anderen. Ik heb dat getest, ik heb een keer eten gemaakt voor diverse personen en precies evenveel op elk bord gedaan. Wat bleek? Sommigen aten het op, anderen lieten iets staan en drie wilden nog een bordje. Eentje wilde zelfs naar de snackbar daarna.
Ik ga ervan uit dat ze hard aan het werk zijn daar in de Kamer. Dre niet, die denkt dat ze alleen maar aan het graaien zijn en nog niet eens hun eigen neuspulksels onder de bureaus smeren. Maar volgens mij is het intensief, vooral als het over economie gaat. Dan heb je veel brandstof nodig en is het dus niet raar dat je een paar keer oplaadt. Esther Ouwehand heeft vooral een probleem met het vlees dat gegeten wordt, maar daarin zit natuurlijk het meeste energie, dus dat is logisch.
Sommige mensen eten meer dan ze nodig hebben qua calorieën. Vaak heeft dat een psychische oorzaak, mensen ervaren een leegte en vullen die met voedsel. Als ik in de Tweede Kamer zat, zou ik zo iemand zijn. Dat zou komen door de aanwezigheid van de PVV, maar ook zeker door de Partij van de Dieren. Deze partijen zouden zo’n knauw in mijn vertrouwen in de mensheid veroorzaken, dat ik me op een gegeven eenzaam en onbegrepen zou voelen.
Stel je voor dat je het eerst over animal cops hebt gehad en daarna ga je lullen over bezuinigingen. Op PGB’s ofzo. Ik kijk naar mijn mede-Kamerleden en niemand zegt iets. Ik wil schreeuwen tegen die Dion Graus, maar ik heb nog niet zoveel ervaring, dus ik verwacht dat Emile het doet. Maar hij blijft beleefd, hij gaat gewoon in gesprek. Ik vraag aan Harry van Bommel of we straks die lui zullen pakken op de gang, gewoon met de hele SP erop klappen. Hij denkt dat het een grapje is. Dus ik sta alleen met mijn ideeën en de achterliggende, volkomen terechte, haatgevoelens. Dan ga ik dus eten bij het restaurant en eet ik misschien een pondje meer kip ja.
Al met al kunnen we dus concluderen dat Esther Ouwehand zelf die schranspartijen veroorzaakt. Hypocriet van haar. Verder vind ik dat ze enge ogen hebben, zij en die Marianne Thieme. Tot slot wil ik het volgende burgerinitiatief lanceren:
Wanneer politici lichtvaardig onzin aansnijden op tijden waar de Nederlandse belastingbetaler betalende is voor hun acties, dienen zij veroordeeld te worden in de kosten die hun gelul in de marge met zich meebrengt. Zet nu uw handtekening op Tagsters en help de verdrukte Onderwerpen!
