TEGENNATUURLIJKE TENDENSEN
Ik dacht altijd dat het begon met een grote vulkaanuitbarsting Alex. Dikke scheuren in de aardkorst en opgeduwde schotsen die machtige bergen vormen. Die bergen die later weer ingesneden worden door meanderende rivieren, waar afbrokkelend gesteente meedogenloos door meegevoerd wordt. Beren die op ondiepe plaatsen, die zalm die de paargrond tegen de stroom in probeert te bereiken, uit het water scheppen met hun sterke klauwen en dan opvreten tot het laatste snipje.
Eeuwen gaat dat zo verder, er komen herten drinken en heel soms een of ander dom Nederlands wijf dat de weg is kwijtgeraakt. Ze zit op een van de rotsen aan de kant en schrijft namen van gerechten op, omdat ze dan het gevoel heeft dat ze gegeten heeft. Ik zou juist vet gore dingen opschrijven, enerzijds omdat ik dan geen zin meer heb in eten en anderzijds omdat ik er dan later iets aan heb. Voor op Tagsters ofzo.
Het natuurgeweld is afgenomen met de jaren. Tegenwoordig, nu apen met Nikkons zelfportretten maken, kabbelt het hele gebeuren allen nog maar. De natuur vertoont nauwelijks nog grilligheden. Wij raken niet meer verrast, als diezelfde apen straks voor Tacky gaan schieten, dan is dat al lang voorspeld op Tagsters, dus veel aandacht zal daar niet aan besteed worden. En gelukkig maar, het hoeft allemaal niet zo scherp en hard. We houden van de natuur en we haten de tegennatuurlijke dingen, zoals de pedo’s die Henk Bres wil verbieden. Ik dacht dat ze al lang verboden waren, maar dat komt natuurlijk doordat wij zo’n vooruitstrevende site zijn Alex. Dan schiet je de werkelijkheid weleens voorbij qua tempo.
Er heeft zich een prachtige variëteit aan uitzichten en soorten gevormd op de verschillende continenten, het ene nog spectaculairder dan het andere. Maar of je nou een geiser ziet spuiten als een puber bij zijn eerste samenzijn met het gewenste geslacht, of een Candirú je plasser in voelt zwemmen, er zijn altijd overeenkomsten. Het hele spul is gemaakt van 100% puur ecologisch materiaal, cellen met hun cellulose, plasma maar beter niet in de buurt van de Candirú en bomen van de beste kwaliteit hardhout.
Ook in ons eigen land is genoeg spektakel te ontdekken. Ik noem de das, eigenlijk de eerste pitbull; breed en tamelijk agressief. Of de meest voorkomende plant, de cannabis die in die huizen met die dichtgeplakte ramen weelderig tiert op afgetapte stroom van de nietsvermoedende buren. Een hedendaagse symbiose die mij de tranen in de ogen doet springen van ontroering Alex. Ik geef er spontaan mijn patat aan de roodogige stadsduif van, zo wordt mijn hart vervuld met liefde. Natuurliefde.
Afgelopen zaterdag heb ik luttele kilometers afgelegd om tot een nieuwe ervaring te komen, om mijn band met de ecologie te bekrachtigen. Ik verwachtte het product van de voornoemde vulkaanuitbarstingen, kilometers meegereisd in van vissen vervuld rivierwater, betreden door ervaren grizzlies of minstens goed opgeleide zwarte beren die hun kuitschietende middagmaaltijden verslonden, afgesleten door de erosie (wat een geil woord is dat toch!) en gepolijst door weer en wind, voor mijn neus te krijgen. Ik verwachtte een gloeiende kiezel, zo heet dat het leek alsof de lava hem nog maar enkele uren geleden uit de rotsbodem had gesodemieterd als een uitsmijter van de Bitterzoet. Ik verwachtte zulks voor mijn hele gezelschap, zoiets gun je toch iedereen?
Maar zo werkt het dus niet Alex. Fucking steengrillen is gewoon gourmetten zonder pannetjes, het slaat helemaal nergens op.
