THINK EN FERRARA BUSTED

Dit weekend hebben Eddie en ik in de bak doorgebracht, het is daar onmogelijk om een stuk te schrijven. Ik snap dat je verbaasd bent dat wij daar terechtgekomen zijn omdat we altijd zulke lieve jongens zijn, maar er is een hele logische verklaring voor. We waren aan het stappen, gewoon vrijdagavondje in de Minds, die gek die die rare shit hier op de board had geplaatst was er ook, Lefty had dit keer drie vrouwen om mee naar huis te nemen en zelfs Jack kwam nog even langs na het bordenlikken. Een normale avond dus.  

Jij weet dat Minds een cafe is Lex, maar ik noem het nog even voor de neutrale lezer en het is relevant voor het verhaal, omdat Eddie en ik alcohol hadden gedronken in dit cafe. Die alcohol droeg ertoe bij dat wij met hoge stem gezamenlijk een soulnummer inzetten dat overgenomen werd door de hele gelagkamer, waarmee ik maar wil zeggen dat de sfeer bovengemiddeld goed was. Wij kregen zelfs een rondje van die humeurige tapmeister, om nog maar eens aan te stippen wat een leuke avond het was.


 

Omdat Eddie de volgende dag nog een avonddienst moest draaien in die lingerie- en stoute speeltjesgroothandel waar hij voor werkt, besloten wij rond drieën huiswaarts te keren. Niet geheel vast ter been begaven wij ons op de Spuistraat om de dichtstbijzijnde halte van de nachtbus op te zoeken. Daar zijn we nooit gekomen Alex.   Voor de eerste keer in ons leven kwamen Ed en ik lopend in een fuik terecht. We zijn al op talloze manieren in fuiken terechtgekomen gedurende onze jonge jaren; zwemmend, surfend, zelfs vliegend op een fiets vanaf een brug. Maar lopend was nog nooit gebeurd. Het was ook niet zo’n normale palingfuik die je hier overal waar zich maar een plasje vormt tegenkomt. Het was een politiefuik die als doel  had alcoholgebruikers te ontmaskeren.

Wij liepend met de ons typerende humor naar het mannetje met het blaasapparaatje en deden keurig wat ons gevraagd werd, alhoewel ik moet toegeven dat Eddie zijn bekende dronkemansact nog wel even opvoerde. Hij pakt dan de pols van degene voor wie hij zijn toneelspel bedoeld heeft en doet net of hij zo’n dronken uitglijder maakt. In plaats van met zijn  tweeën keihard achterover te vallen, maakt hij dan echter een salto met die persoon en komen ze op vrijwel dezelfde plek weer op hun voeten terecht. Maar dat is een geintje, moet kunnen toch? Niemand gewond, met de schrik vrij, je weet zelf.   In dit geval heeft dat volgens mij ook geen invloed op het verdere verloop van de situatie gehad. De blaastest maakte duidelijk dat wij een aardig promillage hadden en wij bevestigden dat we hier al op gehoopt hadden omdat het anders wel heel zonde van die zes aangeschafte cola-vieuxtjes was. En toen werden we dus meegenomen en bij bureau Warmoestraat  uitegeladen.

 

Na een aantal uur met zijn beidjes in een cel, werden we opgehaald en in aparte kamers aan een hulpofficier van justitie voorgesteld. Deze vertelde mij dat ik verdacht werd van poging tot mishandeling. Ik begreep er niks van en dat had niks met mijn inname te maken. Eddie en ik slaan nooit iemand anders dan elkaar, wat dat betreft zijn we heel monogaam, dus waar had deze edelachtbare het over?   Hij legde mij toen uit dat minister Ter Horst ter voorkoming van uitgaansgeweld een alcoholverbod in de openbare ruimte is gaan handhaven. Wij waren de eerste overtreders en ons werd dus ten laste gelegd dat we dronken waren geworden en daarna de straat op waren gegaan om willekeurige voorbijgangers in elkaar te slaan. Ik heb maar gewoon ontkend en het daarbij gelaten, ik hou niet van dat ongenuanceerde. 

Toen ik langs het spreekhok waar Eddie zat liep, was hij wel aan een filosofische discussie over laissez fairebeleid en schending van de lichamelijke privesfeerintegriteit begonnen, maar Ed is nou eenmaal een gedreven persoon. Terug in mijn cel werd er ook net een nieuwe drinkebroer binnengebracht. Ze stopten steeds meer mensen bij elkaar in, want ze stonden met die blaastest in straten waar veel cafes waren en dan weet je wel wat het gevolg is hè?   Mijn celmaat begon meteen te zeiken over dat mensen moeten opletten op straat dat ze hem niet in de rug lopen als hij plotseling stilstaat, dat hij eerst de trein in wil voordat de rest mag uitstappen, dat kinderen harder moeten gillen, dat skaters die bij de visboer voor de deur skaten zweepslagen moeten krijgen, dat werk.nl zijn favoriete site is en dat het feit dat dit alles niet onderkend wordt door de rest van Europa de schuld is van iedereen behalve Urkers. Dat, in combinatie met het feit dat het 11.00 uur ’s ochtends was en ik dan altijd alweer in de trein terug naar Kampen zit, was voor mij teveel. Ik heb deze kerel in zijn nekvel gepakt en hem een traliebeugel gegeven. Daarom heb ik geen column ingeleverd Alex, ik werd nog zes dagen verlengd. Wanneer gaan we weer eens een avondje stappen? Ik hoef niet eens een slaapplaats.