PENVIJANDEN
Ik kreeg laatst te horen dat mensen mij wel ok vinden Alex. Over het algemeen dan, want ze vinden het wel een beetje raar dat ik me zo druk kan maken over bedrog en vernaaierij. Dat ik ingezonden brieven schrijf in kranten, dat snappen ze niet. Ik schijn zelfs een nerd te zijn omdat ik dat doe, maar het grappige is dat je tegen een nerd kunt zeggen dattie het is. Ik hoor het alleen van anderen, tegen mij persoonlijk wordt het nooit gezegd. Misschien omdat het extra vernederend is als je in mekaar getrapt wordt door een nerd.
Ik heb nou toch een club ontdekt Alex, die mensen doen nog veel meer moeite dan ik. Ze schrijven echt bladzijden vol en hoewel het erop lijkt dat ik dat ook doe, valt met mijn Tagstercolumns niet meer dan een pocket te vullen, 150 bladzijden, zeg maar. Ze noemen die lui scambaiters en hun sport is om internetbedriegers bezig te houden, lastig te vallen en in de zeik te zetten.
Het begon ooit met de Nigerianen die mailtjes stuurden over prinsen die een kapitaal naar het buitenland wilden smokkelen. Ze deden net of ze de hulp van een buitenlander nodig hadden en zouden die rijkelijk belonen. De domme Europeaan die erin trapte, moest op een gegeven moment een klein bedrag betalen, wat een flink bedrag was, maar afgestoken tegen de honderdduizenden die ze gingen verdienen, een kleine investering. Een makkelijkere methode dan het ophalen van coke uit Zuid-Amerika, je zag immers regelmatig documentaires over hebzuchtige kutten die erin getrapt waren en nu in een veel te gezellige gevangenis in El Salvador verbleven.
Inmiddels is de internetscambusiness uitgegroeid tot een divers spectrum aan bullshitmails over hoe je geld kunt verdienen. Ik ken ze niet, ik open geen mails van mensen die ik niet ken, maar aan de titels die er op mijn vuilnisbakadres voorbijkomen, kan ik al heel wat aflezen. Pillen voor een harde, horloges, hulpkreten, sex met van alles en lucratieve investeringen. “Door internet verdien ik nu € 273,00 per dag.”
Maar wat die scambaiters dus doen, is reageren op de mails van de prinsen en andere welgestelden die lucratieve voorstellen doen. Ze reageren vaak lomp en onbeleefd, soms ook wazig en proberen de bedrieger aan de praat te krijgen. Als er flink tekst heen en weer is gegaan, gaan ze voor trofeeën. Die bestonden in het begin uit de geïrriteerde reacties van de oplichter, een beetje zoals bij emails from an asshole.
Tegenwoordig moeten er minstens foto’s komen. Ze laten de prins dan op een foto poseren met een bord waarop hij een door hen opgegeven tekst heeft geschreven. Die teksten zijn echt grappig, zie je zo’n moeilijke criminele kop met daaronder: “I M Dumb.” Ze voeren ook telefoongesprekken op kosten van de fraudeurs en nemen die op. Op een forum worden ideeën uitgewisseld over hoe je een draai aan een vastlopende briefwisseling kunt geven en trofeeën uitgestald.
Ik vind het echt een goed initiatief Alex. Ik zou zelf willen voorstellen om dit te gaan doen met verkopers aan de deur. Komen ze voor de uitvaartverzekering of energiemaatschappijen, dan moet je ze binnenlaten, filmen en iets lelijks doen. Ik ga een heel lang Bob Dylannummer instuderen en voor ze spelen. Of ik smeer hem gewoon, dan zitten ze in mijn huis en weten ze niet of ik nog terugkom.
Ik zal niemand oproepen om mee te doen aan deze actie, want ik weet dat jullie apatisch zijn. En je wilt niet voor nerd doorgaan hè? Het is tenslotte veel belangrijker wat anderen van je denken dan de slechten te bestrijden. Dus, laat maar, je hoort wel hoe het is gelopen, kun je toch een stoer verhaal vertellen in de kroeg.
