NOEM IE MIEN SUKKEL?
Ze zaten op een terrasje Alex. Diezelfde gasten van vrogger. Ik zag ze al zitten van een afstand, onwennig, nauwelijks in gesprek met elkaar, allemaal kijkend naar de langslopende mensen of een stukje huid dat loszat bij hun nagelriem. De mondhoeken hingen, want het lukte niet, dit hele terraszitten. Ze waren het verleerd.
Dit waren vroeger niet de stoerste vechtersbazen Alex. Het waren niet de gasten die iemand het ziekenhuis in trapten. Ze lokten mensen uit, probeerden ze over de rooie te krijgen en dan haalden ze de echte flinkerds erbij om het voor hen op te lossen. Eentje had een neef bij de harde kern en dat was te merken in zijn gedrag; hij zoog veruit het meest van het hele clubje. Hij moet liters bloed onder nagels vandaan hebben gehaald, want toen ik hem na al die jaren in het vizier kreeg, wilde ik direct herladen met een dumdum en van dichtbij afdrukken in zijn gezicht. Dat komt weinig voor, dus het betekent dat deze ass er goed in was.
Ik arriveerde ter hoogte van het tafeltje en mijn speelmaatje ging wat rechterop zitten. Hij keek me aan en ik zag dat hij dacht dat de verhoudingen van vroeger nog golden. Amusant. Laten we hem mijn amuse noemen, je kon ook eten bestellen bij de horecagelegenheid waar jeugdvrienden en een –vijand elkaar troffen.
“Kijk daar hebben we hem ook weer, intelligent, maar toch een sukkel. Is het koud daarboven?”
Die shit kwam er ook al uit toen we 13 waren Alex, ik had een iets waardiger aanval verwacht, maar blijkbaar was deze nog erger blijven steken dan te vermoeden was. Ik ken de neef inmiddels goed en heb sowieso niks te vrezen, want die dude loopt ook tegen de 40 en is al jaren arbeidsongeschikt. Blijkbaar was dit familielid zich alleen bewust van het feit dat hij vrogger met dit soort streken wegkwam, niet waarom. Ik had hem direct een gebroken neus kunnen slaan, maar zo ga je niet met een amuse om Alex, waar is je etiquette? Dus ik bleef gewoon staan en vroeg hem hoe het ging. Of hij het naar zijn zin het op het terras. Dat had hij volgens hem. Ik maakte hem uit voor leugenaar. Ik zei dat hij zenuwachtig was, omdat het zo stroef liep tussen hem en zijn vroegere matties. Ik zag dat het aankwam, er was naast hem nog iemand die het niet trok, die begon hysterisch te lachen.
Ik ben inderdaad intelligent Alex, dus ik had in een fractie van een seconde door hoe de rest van het verhaal zat. De lachende gozer was al een tijd gescheiden en de mafkees die me aansprak slechts onlangs. Daarom zaten ze daar, ze wilden ‘weer genieten van het vrijgezellenleven’. Dus ik vroeg hem of hij met die wijze bek zijn vrouwtje niet had kunnen ompraten om bij hem te blijven. Het blijft altijd een gok, maar dit bleek toch de dumdum die ik al in gedachten had.
Nog even leek er roet in het borrelgarnituurtje gesmeten te worden door een van de andere kornuiten die ik nooit meer had hoeven zien. Hij stond op en stond nog eens op om zijn omvang ten volle te benutten en vroeg of ik een pak op mijn lazer wilde. Nou weet ik dat hij een keer ging vechten met iemand, dus hij had al 100% meer lef dan die anderen. Maar ik weet ook dat hij een duw kreeg van de vier jaar jongere knaap die hij destijds wilde slaan en toen zijn arm brak. Dus ik begon te lachen en vroeg of hij dan weer een gebroken arm wilde oplopen. Die bluf werkte, dus ik voelde me vrij om hem terug te duwen in zijn stoel.
Ze waren natuurlijk geheel sprakeloos en ik keek ze één voor één aan. Ik heb ze gezegd dat ze hun drankje mochten opdrinken, hun kebab afbestellen en dat ik ze daarna nooit meer in Kampen wilde zien. Uiteraard vroeg ik of ze me begrepen hadden, zulke vernederingen waren destijds hun handelsmerk. Dat hadden ze, meneer. Dus ik liep verder, wijdbeens als een cowboy na een duel. Toen struikelde ik over zo’n oogje waarmee ze een marktkraam zekeren. Want ik blijf natuurlijk een sukkel, daar doe je aan het eind van een waargebeurd verhaal niks meer aan...
