HAYE, DOE NORMAAL MAN
Ik voel me schuldig Alex. En niet zo’n beetje ook. Terwijl ik nog maar een pubertje was toen ik het deed, dus strafrechtelijk gezien kan ik niet eens verantwoordelijk gehouden worden. Ook ethisch is mij weinig toe te rekenen; wat verwacht je op dat gebied van een puber? Maar de gevolgen zijn hard en het zijn wel de gevolgen van mijn daden.
Een puber teistert. Dat is nu eenmaal onderdeel van het puber zijn. Het voelt natuurlijk aan.
Wij moesten in die teit regelmatig naar het theater van school. Wie er op dat achterlijke idee is gekomen, is medeplichtig in deze kwestie, dat wil ik benadrukken. We hadden toen nog geen drama, maar het theaterbezoek was dat altijd wel. Ik herinner me dat er in de aula een keer een toneelstuk werd gedaan en dat de acteur op een gegeven moment flipte, omdat wij zaten te lullen en commentaar gaven.
Het lelijke van ons klasje was dat er, ondanks dat er toen ook nog geen debatingclubje was, nogal sterk geargumenteerd werd. De acteur stak een tirade af over hoe a-so-ciaal het wel niet was om een stuk waar men maanden aan gewerkt had, zo te verstoren. Wij lieten de man uitpraten en hij dacht indruk gemaakt te hebben, maar zonder debateclub hadden wij helemaal zelf uitgevogeld dat je je gesprekspartner dient te laten uitpraten. Zelfs als er drogredenen en denksprongen in zijn betoog zitten. Zelfs als de axioma’s onjuist zijn.
Het was geen lang verhaal Alex, maar dat krijg je als je zo’n gebrekkige redenering probeert over te brengen. Een klasgenoot nam het woord en legde direct de vinger op de zeere plekke. Het stuk was namelijk shit. De verhaallijn was kut en de acteurs waren typische acteurs, dus ze overschreeuwden en ze overacten en ze geilden op de aandacht van kinderen die te jong waren om op te geilen, de viespeuken.
Dan kun je wel verwachten dat de puber beleefd blijft kijken, maar waarom eigenlijk? Het axioma was in deze dat pubers altijd toneelstukken verstoren. Dat is ook zo, als ze het een keer niet doen, dan zijn de makers apetrots, omdat ze het moeilijkste publiek ‘stil hebben gekregen’. Dan wel. Maar als het stuk gewoon suckt, dan hoef je daar nooit op te rekenen en mag je er ook nooit verantwoording voor vragen van de puber. Dan heb je het toch echt aan jezelf te danken.
Het volgende stuk waar we heen moesten was ook al niks. Er zaten weer acteurs in, weer met dat neppe overschreeuwerige theatergedrag van ze. Dit keer in een tent waar ik later zelf het publiek op het rode pluche heb gekregen, dus denk niet dat ik niet weet waar ik over lul. Het was november en de pepernoten waren net weer uit. We hebben veel zakken gekocht en alles door die zaal gesmeten, het lag er helemaal vol.
Toch moesten we steeds weer naar dat theater. Op een gegeven moment telde zo’n bezoekje, ’s avonds in de heilige vrije tijd, zelfs mee voor een eindexamencijfer. We gingen naar een try-out, Ma Flodder deed mee. Op zich hadden we daar nog wel verwachtingen van, maar wat bleek? De enige acteur die van een puber wel mag overacten, ging ineens serieus lopen doen. Dus wij begonnen weer dingen te doen.
De schrijver van het stuk zat een paar rijen voor ons. Hij werd erg kwaad door ons rumoer. Op een gegeven moment stond hij op en begon zijn tirade. We moesten maar weggaan als we het niks vonden en we waren asociaal. De beste man is toen zo kwaad geworden dat hij uiteindelijk een PVV-stemmer werd. Je zou denken dat ik er spijt van heb dat ik dat veroorzaakt heb Alex, maar het is nog veel erger.
Haye van der Heyden zei vandaag in de krant over het optreden van Wilders: “Ieder mens moet leren niet zo snel aangebrand te raken.” Hij vindt verder dat je gewoon moet kunnen zeggen: “Doe normaal man.” Ik heb er spijt van ,omdat ik heb bijgedragen aan het feit dat ons land weer een hypocriet rijker is. Want feitelijk zeiden wij destijds als pubers met alle bijbehorende onderbuikgevoelens dat deze volwassen theaterzeikerds normaal moesten doen. En wat deed Haye? Aangebrand raken. Zo aangebrand dat hij PVV-stemmer werd. Terwijl hij een stuk over de oorlog had geschreven. Weer iemand die de scene niet snapt. Sorry, mijn skuld...
