HOMO

De rode draad daarbij was dat de jonge homo bang was dat hij verstoten zou worden. Hij vond het eigenlijk heel normaal als mensen niks meer met hem te maken wilden hebben. Hij gaf daarbij wel aan dat hij nog steeds precies dezelfde persoon was, maar tegelijkertijd had hij er begrip voor dat het tijd zou kosten om zijn geaardheid te accepteren.

Zijn zus wist het al lang, dus dat was geen enkel probleem. Zijn vrienden werden voor de bekendmaking geïnterviewd en sommigen gaven aan dat ze homo’s vies vonden en dat ze er niet mee om zouden gaan, mocht die gelegenheid zich voordoen. Toen de getroubleerde jongeman uiteindelijk aan deze figuren opbiechtte, was er één die direct aangaf dat ‘hij hem niet meer hoefde te spreken’.

Alleen de verwoording al! Niet het lef hebben om te zeggen dat je hem uitkotst, maar lekker hypocriet proberen een vage algemeenheid erin te gooien. Dit is natuurlijk typisch voor iemand die niet zelf heeft nagedacht over de dingen. Zijn vader, die al heel lang geen vrienden of kennissen meer heeft, roept het vanuit zijn luie stoel, als iemand 50 meter verderop zijn huis passeert zonder te buigen. Dus doet hij het ook maar.

Niemand uit de groep vrienden sprak deze dude er rechtstreeks op aan. Ze zeiden allemaal dat het hen niks uitmaakt en door de groepsdruk deed die jongen maar alsof hij het zei, omdat hij dacht dat het een geintje was. Ook homoboy negeerde hem, tot hij zijn verdriet uitte over het feit dat hij zijn maat prima vond zoals hij was en dat hij niet op dit soort heftige veranderingen zat te wachten. Toen troostte hij zijn kortzichtige matti.

Bij voetbal ging het prima, van tevoren weer een paar interviews met stoere jochies die niks met homo’s te maken wilden hebben, en toen de bekendmaking waarop applaus volgde. De keeper, die het felst was in zijn antihouding, hing bij het biertje na de training als eerste om de nek van de outcoming man. Logisch in dit geval, want die vent was zo lelijk dat ze voor het leven één overeenkomst zouden delen: ze zouden beiden nooit een meisje krijgen.

Toch vind ik het triest Alex. Die jongen verontschuldigde zich en liet de mensen die het niet direct konden accepteren de ruimte om dat langzaam te doen. Zo is het dus gesteld met de gemiddelde volksidioot. Het is 2012 en nog steeds doen we paniekerig over homoseksualiteit. Gek eigenlijk, want wij mensen die er totaal geen aanstoot aan nemen, moeten nog steeds oppassen met onze homograppen. Er is dus meer tolerantie voor de homofoob dan voor de homoneutraal.

Bij sommigen dan. Want mocht blijken dat ik me vergist heb Alex, dan is het judgement day. Ik denk dat ik het jullie ook maar bekend ga maken in een café, maar ik koop van tevoren wel een pistool. Een kleintje, met een schattig paarlemoeren handvat. Als ik uit de kast kom, hou ik het paraat. Mocht er iemand zijn die niet direct accepteert dat ik nog steeds dezelfde waardeloze columnist ben en mij niet meer wil zien, dan schiet ik hem onder tafel in zijn kloot. Waarschijnlijk zegt de rest dan: “Maakt niet uit jongen, we hebben toch ook een eunuch in de groep?”