HEB JE NOG GEBID VOOR JE GEBIT?

Sommigen onder ons hebben pech. Zij knarsen en verslijten ze daardoor sneller. Anderen die niet onder ons verkeren hebben eveneens pech. Zij gebruiken speed en daardoor vallen ze uit. Enigen hebben met een onfortuinlijke situatie te maken; ze hebben een grote bek en worden de tanden uit de bakkes geklapt. Net zulke bluffers hebben het geluk evenmin aan hun zijde; ze hebben skijt aan zwaarte en skaten hun tanden in een breuk.  

Dat zijn de grotere risico’s van het hebben van tandjes Alex. Maar het langzame verval dat met de jaren komt mag ook een naam hebben. Alle suiker, zuur, en, hoe vreemd dat het nooit genoemd wordt, de organische producten die wij eten en waarvan ik bij het flossen merk dat ze constant in de spleetjes van mijn kauwgereedschap liggen te rotten, die levensmiddelen zorgen voor een gradueel verval. Ik gok erop dat je best 80 jaar kunt vreten en drinken wat je wilt, maar je weet het niet, ik heb alleen nog zes tanden die niet gevuld behoeften te worden en ik ben nog niet op de helft van de verwachte levensduur. Zou ik het redden met deze geglazuurde beenderen?  

Vandaag ben ik ter preventie weer eens bij mijn aleraardigste en zeer vaardige Zuid-Afrikaanse tandheelkundige langsgeweest. In goed overleg besloten wij tot het vullen van mijn laatste ongeschonden kies en tot het trekken van de rechtsbovenste verstandskies, welke al ernstig weggevroten was door bacteria. Dit alles ter voorkoming van diepere ontstekingen die zo kenmerkend zijn voor achterstallig onderhoud van het gebit. Waarbij het overigens wonderbaarlijke mechanisme in werking treedt dat je dan naar de kaakchirurg moet om van onderen via het tandvlees de ontstoken gebieden te laten behandelen. Dat is logisch, maar als de tandarts het eerder had gefixt, dan had je een eigen bijdrage moeten betalen en de kaakchirurg beloont jouw onachtzaamheid door het gratis te doen. Maar dit terzijde.  

Ik lach op de stoel, omdat de heer Nortje , die eerder een heel ander beroep had, draden speeksel uit mijn muil trekt en om zijn rubber handschoen wikkelt. De behandeling duurde drie kwartier en dus had ik de tijd om aan sommigen van jullie te denken. In dit geval herdacht ik degenen die bang zijn voor de bekkenbeul, zoals die dan ineens placht te heten. Ik weet dat die angst te maken heeft met het feit dat je de controle kwijt bent als iemand met een diamanten boortje in je zachte natte mondje bezig is terwijl jij achterover ligt. Heel erotisch beschreven, ik weet, maar het is ook hetzelfde mechanisme als bij sex; het vergt enige overgave en veel vertrouwen. Ik dacht, terwijl ik nog maar eens afgezogen werd, dat ik daar weinig in kan betekenen voor u allen.  

Daarom heb ik mij gefocust op het andere aspect dat mensen tegenstaat bij het bezoeken van de tandarts, te weten: PIJN. “Maar je krijgt toch een verdoving?” “Ja, maar die werkt niet volledig en het zetten van de prikken doet allemachtig veel pijn.” Daarom gaan sommige mensen al jaren niet meer. Ik ben al die jaren wel geweest en zoals je eerder in dit epistel las, ben ik ervaren in het ontvangen van allerlei gebitsbehandelingen.  

Ik lag daar en bedacht dat ik jullie een update moest brengen. Het prikken voor de verdoving doet namelijk helemaal geen zeer meer. Vorige keer (drie maanden terug) dacht ik hetzelfde, maar ik ben een vrij ontspannen persoon op dergelijke momenten. Dus heb ik dit keer al mijn spieren aangespannen, dan komt het harder aan. Geen centje, ekt wur. En die verdoving werkt ook prima, ik voelde de wortelen des verstandskies schuiven, maar het knappen der zenuwen werd ik mij niet gewaar op dat moment. Ze zijn beter geworden, daar komt het op neer.  

Dus, ga weer eens proberen zou ik zeggen, ik hoop dat ik minstens 1 persoon over de drempel heb geholpen, intimiteitsproblematici daargelaten…