ALDO EN MIKE CRUISING THROUGH THE STATES #1

Na ons bezoek aan Consolidated gingen we nog even langs de pier waar de zeeleeuwen vanuit het water op de balken springen. Erg grappig, check de foto. Daarna gingen we weer verder op pad via de 1 Highway van SF naar LA. Schijnt erg mooi te zijn en zeker een aanrader.... Alleen niet deze avond...

Het was al donker en we reden langs kliffen en bergen. De wegen zaten vol met bochten, dalingen en stijgingen... en zonder licht. Alleen reflectoren in het midden van de weg. Achter ons reed een auto... En op een gegeven moment zagen we een aantal stenen op de weg, waarvan 1 grote. Mike zag ze niet en ik riep net op tijd: Mikie... pas op!!! Mike remt en gleed er net langs. De auto vlak achter ons was “not amused”.

De chauffeur ging vlak achter ons te rijden en te begon te 'drukken'. Dus wij stoppen en de auto reed langs. Bleek het de politie te zijn. Verder op stopte de politie plotseling en deed z'n zwaailichten aan. Er lad weer een steen op de weg. Alleen was deze steen zo ongeveer 4 bij 4 en blokkeerde de helft van de weg. Toen viel ons op dat er langs de weg borden stonden met de tekst 'rock slides ahead'. Toen begon er bij ons een lampje te branden.

Verderop lagen er ook overal stenen op de weg die van de berg waren gevallen en tegelijkertijd regende het ook nog eens. Dit was echt niet normaal. Links hoge bergen... rechts een diepe klif. Er waren geen andere auto's en ook geen andere wegen waar we op konden uitwijken. Bleek ineens ook nog dat we ook geen bereik meer hadden met onze telefoons. Een paar bochten verder lagen er ineens weer stenen op de weg. Mike kon nog net op tijd precies tussen 2 grote rotsblokken door slippen. Vanaf dat moment was het echt niet meer relaxed.

We hebben heel langzaam moeten rijden totdat we een motel tegen kwamen. We vroegen wat er aan de hand was en ze vertelde ons dat er eens in de 4 jaar meer regen valt dan normaal. Door de regenval kan het gebeuren dat rotsblokken loskomen en op de weg belanden. Dat was dus heel toevallig net nu wij hier doorheen reden het geval. Ook vertelde hij dat 14 jaar terug de helft van hun parkeer plaats weg was geschoven.. naar beneden.. Niet best.

Vanaf het motel moesten we nog maar 4 mile rijden om het gebergte te paseren en besloten we toch maar verder te rijden. Natuurlijk lagen er weer stenen op de weg en nog veel meer dan eerder... waaronder 1 hele grote... en ik moest er uit om de stenen weg te halen want Mike reed. Ik had het gevoel alsof ik op een 20stair handrail af stepte. Niet dat ik dat ooit gedaan heb maar zo voelde het wel. Uiteindelijk waren we er uit. Meteen het eerste de beste hotel gepakt en een fles whisky open gemaakt.