OF IK KERST MIS? NEUH...

Jij bent er net te jong voor, en je zult er waarschijnlijk niks over gehoord hebben, omdat men het vroeger nogal heimelijk deed. Maar ik heb het als kind in de jaren ’80 nog meegemaakt. Niet gezien, laten we daar duidelijk over zijn. Als ik het gezien had, dan schreef ik nu stukkies op de site van de PVV of de PVDD. Ik kon het niet zien, als het gebeurde dan stond ik tussen de grote jongens met hun dikke jassen. Ik was te lang om tussen hun benen door te kijken en te kort om over hun schouder te gluren. En het gebeurde snel, het was zo voorbij.  

Het geval was dat iedereen langs de deuren ging na kerst, kerstbomen ophalen voor het Grote Vuur. Die dingen branden als een tierelier (ook zo’n oud woord wat nu anders uitgesproken wordt, vroeger had je nog ‘tierelierparkvullis ’), maar dat zal je wel bekend zijn, want daar is volgens mij niks aan veranderd, een combinatie van hars en droog hout doet het gewoon goed. Enfin, destijds haalden we dus met de gehele jongerengemeenschap de bomen op. Er waren toen veel meer jongeren (en mussen) dan nu, een gezin had zomaar 12 tot 15 kinderen, dus er werden heel wat bomen binnengehaald voordat de fik erin ging.  

Als het eenmaal zover was, laaide dat vuur hoog op en stonden we er met z’n allen in het donker naar te kijken. En je kon al raden wie het zou worden, je hoefde maar te checken of de oudste van  zo’n groot gezin Puma’s of Adidasjes droeg. Was dat niet het geval, dan was er een goeie kans dat daar de actie plaats zou vinden. Het was namelijk een teken dat men het moeilijk had in dat gezin. De financieën werden zwaar op de proef gesteld doordat er zoveel gezinsleden waren en natuurlijk maar één vader en moeder. Dus werd er toen weleens een van de jongsten in dat vuur geduwd. Niemand praatte daar rechtstreeks over, het was meer zo van: “Waar is Steefhen gebleven?” “ Weet ik niet, zeker weggelopen.”

Je hoorde ze ook niet gillen ofzo, wij gooiden altijd denneappels op dat vuur en die gaan piepen als ze heet worden, dus als je dan een paar duizend kilo had, dan werd je oor lam, vrogger. Zulke harde geluiden kunnen jullie je tegenwoordig helemaal niet meer voorstellen Rimmert, maar toen, toen waren er nog echte harde geluiden. En zo verdwenen dus jonge jongens, daar deed men niet al te moeilijk over, we stonden nog dicht bij de natuur destijds.

Als ik er nu over nadenk, dan waren alle tekenen voor die praktijken al duidelijk zichtbaar. Ik heb om tot deze ontdekking te komen enige jaren Latijn, Grieks en Kampers moeten studeren. Je gaat dan verbanden tussen talen zien en zo  kwam ik tot de gruwelijke ontdekking dat kerst, ons woord ‘kerst’, vrogger heel anders uitgesproken werd. KURST. Zo zei men dat back in the days. Het komt van het Engelse ‘cursed’, wat zoveel als ‘vervloekt’ betekent. Kurstmis, dat is de correcte term voor de broertjes die destijds door onder invloed van The Cure verkerende oudere broers in het vuur werden geduwd. ‘Missend in de Vervloekte Periode’, dat is de ware betekenis!  

Je zult je nu wel afvragen Rimpapi, hoe komt die gast ineens tot zo’n helder semantisch inzicht? Het antwoord is heel simpel. Ik had altijd al een slecht gevoel bij het hele gebeuren, je zult bij mij thuis ook geen boom aantreffen en ik nodig jullie altijd uit voor tweede Kurstdag. De werkelijke reden daarvan is dat ik wil zien dat jullie allemaal nog leven en als je bij mij zit, kun je ook niet in een of ander vuur geduwd worden. Maar ik begon er pas bewust over na te denken toen ik vorig jaar mijn vrije dag moest inleveren omdat een of ander kutwijf het had gepresteerd om, met zieke kinderen in huis, afgesloten te worden van gas en licht.   

Toen was mijn gedachte nog: “Wat de fok is er toch aan de hand met kerst?” Deze week, na een bedreiging, een zelfmoordchantage en uiteindelijk een collega die m’n matti aanvloog bij de Kurstborrel, had ik ‘em opeens. Damn.