GOTCHA! ALLSTARS EEN REGELRECHTE SENSATIE
Ze kwam als een van de eersten binnen. De naam van deze tent was verdomd toepasselijk: Het Burger Weeshuis. Ze had namelijk geleefd als een wees, omdat ze dochter was van die nare leraar Duits, Burgers, die man die het ’s ochtends niet kon verkroppen dat de leerlingen eerder wegwaren bij het stoplicht dan hij en die dus altijd naar z’n 1 schakelde met die Sturmey Archer op z’n stuur om zo rap mogelijk weg te zijn. Die leerlingen bedreigde als ze de Ordnung des Tafels in de klas dreigden te verstoren door ze twee centimeter te verschuiven en die zo hard met het aanwijshout in de metalen bordrand sloeg om jeder te lassen schweigen dat je er een piep van in de oren kreeg. Dat was haar vader. Maar ook weer niet, want er zijn bepaalde minimumeisen aan het vaderskap.
Haar doel was de tegenstelling. Aangezien haar vader een soort fatsoensrakker was, in al zijn onbeschoftheid, leek het logisch om precies het tegenovergestelde te zoeken. Asocialen die dan automatisch begrip- en liefdevol zouden zijn. Het volk waar pa een hekel aan had zou haar precies geven wat ze miste, dat was de logica deze avond. Ze had in het Oor gelezen over de gasten die vanavond zouden spelen: een funkband van begin jaren 90 met gasten die destijds graag een snuifje namen en centloos met zijn allen in één huis verbleven. Zelfs het kapsel, dat de wat betreft hairstyling talentloze oom van Ferrara bijhield, was aangepast op deze goedkope levensstijl. Romantisch en tevens aantrekkelijk voor deze deerne.
Dus was ze vooraan gaan staan, tegen het podium, bijna in het midden, recht voor de neus van Ten, een van de frontmannen van Gotcha! . Gezien de verhalen die al sinds Les Paul de ronde doen over de rock ‘n’roll, was dit een logisch plan. Gewoon vooraan staan, anders zijn dan de anderen (meisjes) en je wordt er vanzelf uitgepikt. Dan mag je mee naar achteren, backstage, en dan krijg je alle liefde en warmte die je je maar kunt wensen.
Gotcha!, ook in zijn Allstarvorm zonder Ro Krom , is een retegoeie band. Ze werden ooit tweede bij de Grote Prijs van Nederland, waarmee de geloofwaardigheid van die prijs ernstig in diskrediet is gebracht. De andere meisjes in het publiek stonden als een malle te springen, want je kunt niet anders als de P-funk je ter ore komt. Dus bleef het dochtertje van de leraar Duits, de wees, stilstaan. Ze staarde, misschien wel de hele tijd naar Ten the Rockattack, maar wellicht gluurde ze ook naar de vervanger van Ro, Pieter I Repeat Both, de reggaeman die normaal met Beef speelt. Stokstijf hè? Dat je niet denkt dat ze af en toe ook wat knikte op de beat of een ander teken gaf dat ze niet catatonisch was.
Ondertussen speelde Gotcha! Allstars die lekkere nummers. Mathilda, over die vuile heks die aangekondigd wordt door dat pianootje waar wij als jochies uren op jamden tot Robert de trompet tevoorschijn trok om 4.00 uur ’s nachts en de politie een einde kwam maken aan het langste nummer dat wij ooit in een ruk speelden. Het Burger Weeshuis, gevuld met ouwe knakkers van vrogger, werd steeds gefunkter en meisje stond daar maar, te wachten tot ze uitgekozen zou worden. Dat gebeurde, voordat de show en de toegiften voorbij waren. Ten merkte haar op vanachter zijn zonnebril en liet een traan. Not. Is gewoon een tattoo onder zijn oog, maar men ziet wat men wil zien, onnie? Hij vraagt meisje Burgers of ze soms depressief is, de hele tijd vooraan een beetje stilstaan. Daar had ze geen pasklaar antwoord op.
Ten begint het storend te vinden. Hij vraagt zich af of dit een prongeluk verwekte dochter is, misschien van dat wijf dat hij had geneukt toen ze in Bladel speelden, die avond dat ze er met de apparatuur van het jongerencentrum probeerden vandoor te gaan, maar op de snelweg halverwege Haarlem werden achterhaald. Maar als het zijn dochter was, dan had ze nooit kunnen stilstaan op de funk, dus dat idee moeten we in de prullenbak leggen.
Dus is niemand haar iets verschuldigd en ze is wel behoorlijk irritant. Ten grijpt in, voelt zich vrij om zich vrij te voelen en duwt haar weg van het podium. Opzouten nou, we zijn hier voor de goeie jeugdherinneringen, niet om trauma’s uit te spelen. De roadie verwijdert haar nog een eind verder. Na het optreden mag een geestelijk gehandicapte fan backstage, waarschijnlijk omdat hij dat gewoon rechtstreeks gevraagd heeft. Misschien voegt Ten het meisje nog een advies toe: “Ga in Terra-P-funk…”
