KLAPTEAM, RAMSKWAT, KNOKPLOEG

Donderdag 24 juni 2010
Ik wil dat Cedric, mijn Kamroense vriend, zich hier welkom voelt. Dus trek ik mijn Kameroenshirt aan, vertel hem dat hij zijn Oranjeshirt moet dragen, want die had ie al. We gaan naar het café en gaan de wedstrijd op een groot scherm bekijken. Iedereen lacht om ons, de neger met het Hollandshirt en de albino met dat van de Afrikaanse tegenstander. We krijgen veel biertjes van de mensen, de sfeer is goed. Maar dan begint de wedstrijd met de fatale afloop voor Nederland. Aan het eind is iedereen goed ziek, Cedric niet natuurlijk, maar ik wel. Gelukkig gebeurt er niks, deels doordat men sportief genoeg is, maar deels ook omdat de andere jongens van basketbal zich bij ons gevoegd hebben en we dus met een aardig clubje grote kerels zijn. Ik krijg slechts één opmerking te verduren die ik niet versta, maar die wel met een grote lading wordt uitgesproken.  

De vrijdag erna
De plaatser van de opmerking tussen opeengeklemde tanden door die langs mij heen was gelopen, belt zijn vrienden. Hij vertelt van de avond ervoor, hoe die gast met zijn Kameroenshirt tof stond te doen in een Hollands café. Ze besluiten dat de maat vol is. Ze hadden toch al een hekel aan buitenlanders, maar die overlopers die vrienden met ze zijn, zijn nog tien keer zo erg. Ze besluiten een knokploeg te vormen en mij een lesje te leren.   Die dag is het ze niet gelukt. Ze hadden namelijk maar vier man en een ploeg moet minstens uit vijf bestaan.  

Zaterdag 26 juni 2010
De knokploeg is compleet. Na een oproep op internet waren er nog drie aanmeldingen, dus men kon aan zijn taak beginnen. Mijn adres hadden ze al, daar hoef je geen genie voor te zijn, Kampen is een klein stadje en iedereen kent iedereen. Met twee auto’s vol met knuppels, boksbeugels en ploertendoders begeeft men zich richting de flat. Het plan is: aanbellen, met een man voor de deur en de rest uit zicht, mij naar buiten trekken en dan: BAM!   Mijn vader is echter 23 juni jarig en dus zit ik die dag bij mijn ouders. De ploeg belt aan, maar tevergeefs…  

Zondag 27 juni 2010
Is een rustdag in Kampen. Je kunt rustig een knokploeg beginnen hierzo, maar als je de zondagsrust verstoort, dan ben je het bokkie.  

Maandag 28 juni 2010
Poging twee. De ploeg komt dit keer ’s ochtends. Dat kan, de leden zijn van het type ‘they took our jobs’(tkrjobs!), dus de tijd is er. Om 10.00 uur bellen ze aan. Ik ben er weer niet, ik werk op maandagochtend wel. Ze rammen dan maar de fietsen bij de ingang in elkaar. Maar niet de mijne, want op maandag werkt Mike niet, dus moet ik met de fiets naar het station, want ik kan niet meerijden. Kut vind ik dat altijd. Je went er toch aan om bij huis opgehaald te worden, zelfs knokploegen doen het.  

Dinsdag 29 juni 2010
Hoewel ze tot nu toe de schijn tegen hadden, hebben de knokboys hun verstand ook niet in hun reet zitten. Ze vogelen uit dat ik op werkdagen doe waarvoor ze bedoeld zijn en besluiten na vijven te komen. Dit is de eerste keer dat ik me van hun bestaan bewust word. Ze bellen aan. In mijn flat sta je dan nog op de begane grond, voor een camera. Ik kijk en zie nog net iemand naar de zijkant wegstappen. Ik denk dat het bezoek voor de gallerijjunk is, want die handelt ook. Op de een of andere manier hebben zijn bezoekers de dope zo hard nodig, dat ze ook bij anderen gaan aanbellen als hij niet opendoet, alsof hij dan ineens wel thuis zou zijn. Ik doe dus niet open en negeer het aanhoudende gebel. Wederom keert men onverrichterzake huuswurts.  

Woensdag 30 juni 2010
Opdat de aanhouder mag winnen, proberen ze het gewoon weer. Dit keer hebben ze het benul om niet bij mij aan te bellen, maar bij een willekeurige buur. De aardige mevrouw verderop laat ze binnen. Met zijn zevenen stappen ze gespannen in de lift. De lift kan maar 450 kilo hebben, dus er breekt een fikse ruzie uit wie er met de trap moet. Bijna hakken ze elkaar de schedel in, maar ze weten zich te beheersen. Boven heb je twee deuren, een voor de gallerij rechts, een voor links. Ze moeten weer aanbellen, mijn bel zit links, dus ze besluiten rechts te bellen en dan beide deuren open te trekken als de zoemer klinkt. Dat werkt zo niet, als je rechts aanbelt, gaat alleen de deur aan de rechterkant open. Links komt geen gehoor, de aardige dame zit te poepen en links woont de gallerijjunk, dus die bewoners doen niet open.  

Donderdag 1 juli 2010
Echt een kutdag voor de knokploeg. Ze weten hoe ze op het tweede level komen, maar de lift is kapot. Iedereen moet met de trap. Bij de tweede deur doet alleen rechts open. Aan het eind van de gang is een lichtpuntje. Er loopt een trap tot helemaal in de kelder. Door de kelder kun je onder de flat door en dan met een identieke trap op de andere gallerij komen. Maar die trap nemen ze dus drie keer op deze manier. Zweten jongen, nie normaal. Razend staan ze uiteindelijk op de juiste gallerij, voor mijn deur en ze bellen aan.   Ik ga kijken wie er aan de deur is en zie die pissige bekkies al staan. Dus ik doe niet open, ik schijt bagger als er een knokploeg voor de deur staat. Even tellen, zeven man, duidelijk… Ze proberen mijn deur in te trappen, maar wij flatbewoners weten uit ervaring dat zelfs de brandweer niet binnenkomt zonder zwaar materieel, dus ik besteed er verder geen aandacht aan.  Hoe bang ik ook ben, het is heel gek, ik kan altijd slapen.  

Vrijdag 2 juli 2010
Je moet bewondering hebben voor het doorzettingsvermogen van de ploeg. Ze proberen het weer. Dit keer komen ze om 16.00 uur en wachten ze bij de ingang. Ik werk op vrijdag niet en lig tot 16.00 uur in bed. Mijn vriendin doet de boodschappen, dus eigenlijk kom ik ook niet buiten. Jammer jongens.
 

Zaterdag 3 juli 2010
Voetbal zorgt ervoor dat de hele ploeg niet kan. De eerste oefenwedstrijden van zesde, zevende en zelfs een elfde team worden gespeeld en ze moeten allemaal op een ander tijdstip, want ze zitten alleen bij elkander in de knokploeg, niet in het elftal.  

Zondag 4 juli 2010
Uhh-uuuhhhh, zondagsrust!!  

Maandag 5 juli 2010
Je kunt zo’n knokploeg niet eeuwig blijven ontlopen. Ik kom thuis om 17.30 en ze staan al te wachten. Eerlijk gezegd had ik ze best kunnen omzeilen, maar ik voel me toch een beetje vereerd; dat ze voor zo’n slapjanus als ik zeven man optrommelen. Met zijn allen rammen ze me tot bloedens to. Terwijl ik bewusteloos op de grond lig, ontstaat er een heftige discussie. In de oprichtingsstatuten staat namelijk “knokploeg”. Sommigen willen echter doorgaan met rammen, maar anderen vinden dat geen goed idee. Als je namelijk doorgaat, bestaat de kans dat ik overlijd. Dan is het geen knokploeg meer, maar een doodseskader. Drie gasten haken voortijdig af. De rest blijft gedesillusioneerd op het fietsenrek zitten. Met vier is het geen knokploeg meer, laat staan een eskader, hoogstens een partijtje dubbel. Het geeft toch minder voldoening dan je denkt.